Należy do rasy wyhodowanej w Niemczech. Murzynek szmalklandzki budową podobny jest do dużego gołębia polnego i wyróżnia się bogatą strukturą upierzenia, na którą składa się obfita korona z kołnierzem i grzywą oraz bogato opierzone nogi. Posiada rysunek ubarwienia typowy dla gołębi barwnogłówek. Głowę ma lekko wydłużoną, zaokrągloną z czołem dość szerokim i wysokim. Tył głowy zdobi duża korona. Duże i ciemne oczy otoczone ma dość wyraźną obwódką w kolorze dostosowanym do barwy upierzenia. Dziób posiada dość długi i mocny o barwie zależnej od koloru upierzenia, u gołębi czarnych i niebieskich jest czarny, u czerwonych ma kolor rogowy natomiast u żółtych jest jasny. Szyję ma dość długą z obfitą strukturą upierzenia. Pierś dość szeroką ma uniesioną do góry. Jego mocne plecy lekko opadają w kierunku ogona. Skrzydła mocne, dość długie ułożone są na ogonie, lecz niestykające się lotkami. Ogon dość długi, zwarty noszony jest w jednej linii z plecami. Nogi średniej długości ma obficie porośnięte długimi piórami tworzącymi duże łapcie oraz sępie pióra. Struktura upierzenia głowy i szyi składa się z bardzo bujnej korony na karku, która pokryw tył głowy i równą zaokrągloną linią przechodzi w kołnierz złożony z długich piór wyrastających na bocznych częściach szyi. Kołnierz z przodu szyi sięga aż do piersi, natomiast końce długich piór na przedzie szyi łączą się ze sobą. Tył szyi ozdobiony jest długą grzywą sięgającą od korony aż na plecy. Barwne upierzenie obejmuje głowę od korony z tyłu do środka szyi z przodu oraz barwny ogon, natomiast cały korpus wraz z łapciami i górną strukturą jest biały. Pierwotnie gołębie te występowały tylko o ubarwieniu czarnym, obecnie spotykamy również odmiany barwne, a także niebieskie, czerwone, żółte i srebrne. Gołębie te są dość płodne, ale ze względu na duże łapcie wymagają doświadczenie w hodowli. Obrączka nr 12.