Pawik należy do jednej z najstarszych ras gołębi, sprowadzony do Europy z Indii w XVI wieku. Są to gołębie bardzo płodne i doskonale odchowujące swoje młode potomstwo. Lot mają słaby, gdyż hamuje go rozłożony zawsze ogon. Swoją nazwę zawdzięczają dużemu ogonowi rozłożonemu stale wachlarzowato jak u pawia. Dzięki swej oryginalnej sylwetce ich hodowla szybko rozwinęła się u hodowców angielskich, francuskich, niemieckich i holenderskich. Są to średnio duże ptaki. Głowa pawika jest mała delikatna i gładka, lekko zaokrąglona, odchylona do tyłu, ułożona na poduszce ogona. U pawików białych z ogonem barwnym i u tarczowych oczy są barwy ciemnej, u kolorowych są perłowe. Obwódka oczna jest delikatna i gładka, ciemna lub jasna w zależności od barwy upierzenia. Dziób delikatny, średniej długości, koloru cielistego u czerwonych, białych, tarczowych i barwnoogoniastych, ciemny u pawików czarnych i niebieskich, rogowy u wielobarwnych, kawowych i srebrnych. Woskówki są małe, gładkie, o kształcie sercowatym. Szyja delikatna, proporcjonalna do długości grzbietu, wygięta jak u łabędzia, objawiąca charakterystyczne drgania. Pierś wypukła, kulista, uniesiona do góry. Skrzydła wąskie, zamknięte, ściśle przylegają do ciała, noszone pod ogonem, lekko wystające poza ogon. Ogon lekko wklęsły, płaski i możliwie jak najszerszy, prosto noszony, zwarty i sprężysty. Pióra wierzchniej i spodniej okrywy ogona są bardzo obfite i tworzą na górze tzw. poduszkę. Nogi są krótkie i nieopierzone. Pawik paradnie stoi na końcach palców. Można spotkać następujące ubarwienia: a) jednobarwne, b) barwno ogoniaste, c) tarczowe, d) tygrysowate, e) pstre. Jest gołębiem bardzo atrakcyjnym, robiącym ogromne wrażenie jako ptak ozdobny. Obrączka nr 7.